مقدمهء مصحح بسم اللّه الرحمن الرحيم نهج البلاغه و تدوين آن نهج البلاغه در ظهور و شأن و مرتبت همچون خورشيد نورانى در غايت روشنى روز است كه تمامى مردمان آن را بوضوح مى بينند و همهء كائنات از نور آن بهره مى گيرند . نهج البلاغه در معروفيت و مشهوريت نيز چنين است و همهء افراد نوع بشر از معارف والاى آن نور و روشنايى مى گيرند . چرا كه سرچشمهء آن وحى الهى است و آن در تبليغ و تعليم « تالى قرآن » و « اخ القرآن » است ، و چه مناسب است در كوتاه سخن بگوييم : « نهج البلاغه فروتر از كلام خالق و فراتر از كلام مخلوق است » سخنانى كه على بن ابى طالب ( ع ) در خطبه‌ها القا مى فرمود ، نخست در سينه‌ها و حافظه‌هاى گروهى از ياران ايشان ثبت و نگهدارى مى شد و سپس بدون نظم و ترتيبى خاصّ به كتابت مى رسيد . [ و چه بسا برخى از آنها نيز معاصر با امير المؤمنين با ترتيب و نظمى خاصّ به تأليف مى رسيد ، همچون كتاب الخطب تأليف ابو سليمان زيد جهنى ] و پس از آن به ساير كتبى كه خطبه‌هاى امام در آنها گرد آمده بود ، انتقال مى يافت . معاصر حيات شريف رضى ( 359 - 406 ق . ) اين اصول معتبر و كتابهاى قابل اعتماد در كتابخانهء وزير شاپور بن اردشير در بغداد و با نظارت ايشان گردآورى و نگهدارى مى شد . شريف رضى با استفادهء از آن منابع ، منتخب خود از منشآت امير المؤمنين را در سه بخش : خطبه‌ها ، نامه‌ها و حكمتها مرتّب كرد ، و چون طريق واضح هر كدام از اين منشآت اختيار شده ، ابواب بلاغت را به ديده و انديشهء ناظر مى گشود ، آن را نهج البلاغه نام گذارد .